من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید
فصل گل میگذرد هم نفسان بهر خدا بنشینید به باغی ومرا یاد کنید
یاد از این مرغ گرفتار کنید ای مرغان چون تماشای گل و لاله وشمشاد کنید
هر که دارد ز شما مرغ اسیری به قفس برده در باغ و به یاد منش آزاد کنید
آشیان من بیچاره اگرسوخت جه باک فکر ویران شدن خانه صیاد کنید
بیستون بر سر راه است مباد از شیرین خبری گفته و غمگین دل فرهاد کنید
جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید
گرشد از جور شما خانه موری ویران خانه خویش محال است که ابادکنید
کنج ویرانه زندان شد اگر سهم بهار شکر آزادی وآن گنج خداداد کنید
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۶/۱۲/۲۶ ساعت 11:45 توسط رضا
|